( 76 ) . كلينى ، اصول كافى ، كتاب الايمان و الكفر ، باب من اذى المسلمين و احتقرهم ، احاديث 7 و 8 : پيوسته بنده من بوسيله نافله‌ها به من تقرب مىجويد تا اينكه او را دوست بدارم ، پس وقتى كه او را محبوب خويش ساختم ، خودم گوش او كه با آن مىشنود و چشم او كه با آن مىبيند و زبان او كه با آن سخن مىگويد مىشوم . ( 77 ) . فيض ، محجة البيضاء ، ج 8 ، ص 64 . ( 78 ) . فيض ، كلمات مكنونه ، كلمة فيها اشارة الى علّة ضلال جمهور الامّة عن نور الائمه . ( 79 ) . متقى هندى ، خلاصه كنز العمّال ، احاديث 5817 و 5818 : هيچ پيامبرى آنچنان كه من آزار ديدم اذيّت نشد . ( 80 ) . سوره حديد ، آيات 22 و 23 : هر رنج و مصيبتى كه در زمين يا نفس خويش به شما رسد همه پيش از آن كه در دنيا ايجاد كنيم در كتاب ثبت است و خلق آن بر خدا آسان است . تا هرگز بر آنچه از دست شما رود دلتنگ نشويد . ( 81 ) . سيد رضى ، نهج البلاغه ، حكمت 439 . ( 82 ) . سوره بقره ، آيه 201 . ( 83 ) . عبد على بن جمعه حويزى ، تفسير نور الثقلين ، ذيل آيه 201 سوره بقره ، حديث 730 . ( 84 ) . سوره علق ، آيات 6 و 7 : انسان چون خويش را بىنياز بيند هرآينه طغيان مىكند . ( 85 ) . سوره توبه ، آيه 24 : خداوند متعال در سوره توبه مىفرمايد : بگو اگر پدرانتان و فرزندانتان ( تا آنجا كه مىفرمايد ) از خداوند و رسولش محبوبتر است ( تا آخر آيه ) . ( 86 ) . مجلسى ، بحار ، كتاب الامامه ، باب فضل النبى و اهل بيته ( ص ) على الملائكه و شهادتهم بولايتهم ، احاديث 1 و 16 و 18 و 19 و 24 . ( 87 ) . فاضل دربندى ، اسرار الشهادة ، المقدمة الاولى ، ص 32 . ( 88 ) . على بن الحسين ( ع ) ، صحيفه سجاديه ، دعاء عرفه . ( 89 ) . محدث قمى ، مفاتيح الجنان ، زيارت عاشوراء . ( 90 ) . فاضل دربندى ، اسرار الشهادة ، المجلس الحادى عشر ، المقام الرّابع ، تذنيب ، ص 390 و 391 . ( 91 ) . يوسف بن احمد ، منهج القوى ، ج 4 ، ص 95 . ( 92 ) . سوره يوسف ، آيه 108 . ( 93 ) . فيض ، تفسير صافى ، ذيل آيه 108 سوره يوسف . ( 94 ) . و در تفسير صافى است : يعنى دعوت به توحيد . و از امام باقر ( ع ) است كه على از او پيروى نمود . يعنى اين كلام خدا كه « به سوى خدا » توضيحى است براى اين سخنش كه « اين راه من است » و مراد از موصول امير المؤمنين ( ع ) است . ( 95 ) . سوره فرقان ، آيه 43 . ( 96 ) . سوره زخرف ، آيه 67 . ( 97 ) . سيد رضى ، نهج البلاغه ، خطبه 5 . ( 98 ) . سيد رضى ، نهج البلاغه ، خطبه 123 .